Tener hormigas en los pantalones

Nog vaak dromend van vroegere reizen… zo avontuurlijk mogelijk: behalve meedoen en beleven ook het liefst ver van de gebaande paden. Ik reisde met rugzak achterop een luid ronkende Enfield motorfiets, deed trekkings met mijn tong op de grond door bergen, zoefde in een binnenband over een woeste rivier en verzoop zowat, bakte op stranden, doolde door vele steden en had psychedelische belevenissen in tropische nachten. Het kon niet gek genoeg zijn! Back to reality… vroeg of laat komt er een moment dat het niet meer lukt door ouderdom, ziekte, pijn of een lichamelijke beperking. Is het actieve reizen dan over als je mindervalide wordt? Nee, alles behalve – alleen is het nu anders en met een andere invulling.

Ik ben weer met vakantie bij mijn ouders op Ibiza. Dit eiland heeft voor ieder wat wils en ik kom er met regelmaat. Een dag niksen met een lekker boek is heerlijk maar al gauw komt het “tener hormigas en los pantalones” gevoel bij me op. Ik moet wat, ik wil iets, krijg onrust! Zien, doen… actie. Wat dat betreft zijn mijn ouders niet kinderachtig, als ik iets verzin doen ze zeker mee. We gaan wijnproeven, kunst bekijken, een lokale markt bezoeken, naar de paardenraces, vogels bespieden, ons vergapen aan luxe jachten en flaneren langs de boulevard.

Campesino bij wijnhuis Bodega ‘Sa Cova

Pitusias wijnen

We pakken de auto en gaan op wijn ’safari’. Sant Mateu d´Albarca met haar dominerende kerk is al van veraf te zien. Een dorp dat nauwelijks ontdekt is door toerisme. Deze regio Es Amunts is bekend om de wijn. Al van oudsher produceerden de Feniciërs, Grieken en Romeinen wijn. In de vruchtbare vallei van Sant Mateu en heuvels eromheen is de meeste druiventeelt te vinden en wordt vooral van oudsher wijnproductie ‘vino payés’ (locale landwijn) bedreven. In de jaren ‘70 kon je makkelijk je eigen flessen met vino payés laten vullen bij een van de lokale boeren. De buurman van mijn ouders heeft een wijnboervriend in Sant Mateu waar hij ieder jaar een grote mandfles vol van zijn vino de payes ophaalt. Van deze lokale wijn mogen wij met regelmaat meegenieten. Pas in de jaren negentig begon de wijnhandel in de Pitusias vorm te krijgen. Karakteristieke Ibicenco wijnen met de typerende Middellandse Zee identiteit zijn die van ‘Monastrel’ (mourverdre) en ‘Garnacha’ (grenache) – rodewijnen, en van de witte wijnen is het de ‘Malvasía’ die uitblinkt.

Wijnvaten

Wij touren over stoffige kleine weggetjes, bewonderen de verzorgde wijnvelden vaak als terraslandbouw gecultiveerd gezien het heuvelachtige karakter in deze regio. Al eerder hadden we bordjes van een bodega gezien, dus nu op de bonnefooi erheen. In de Sant Mateu regio ligt het familie gerunde wijnhuis Bodega ‘Sa Cova’. Sa Cova is het eerste Ibicenco wijnhuis dat wijn op commerciële manier produceert en promoot. We spreken een campesino aan, die trekt al gauw de conclusie dat we aan de wijn willen. Hij roept zijn baas en we worden het gesloten bedrijf binnengeloodst voor een privé rondleiding en wijnproeverij. Hoe is dat!? Meteen het geproefde ingeslagen om de komende avonden royaal te proeven, voortreffelijke wijnen. Overigens kunnen kleine lokale boeren hun druiven aan dit bedrijf verkopen voor verdere productie.

Er zijn nog drie commerciële wijnhuizen op het eiland die zich toewijden aan de Ibicenco wijnproductie: ‘Can Maymó’ (Sant Mateu) , ‘Can Rich’ (Buscastell)  en ‘Vins de Tanys Mediterranis’ (Sant Jordi)

Wandelclub

De Wandelclub

Hersengymnastiek op hoog niveau

Ibiza heeft altijd een bonte verzameling schrijvers, dichters, kunstenaars en musici getrokken. Velen ging het goed en maakten internationale naam: voor anderen was het net aan om hun boterham bij elkaar te sprokkelen. Op de avondmarkt aan de haven van Ibiza stad maken sneltekenaars karikaturen voor een zakcent en in de jaren ‘60 tot ‘80 waren er kunstenaars die hun schilderij inruilden bij het lokale café om de rekening te betalen wanneer ze op zwart zaad zaten. Bijvoorbeeld aan Bar Costa (hieronder beschreven) en Anita’s bar die in mijn blog ‘Ibiza revisited’ wordt dit gebruik uitgebreider beschreven.

Woensdag is wandeldag van de lokale wandelclub. De club ontmoet elkaar in een café nabij het startpunt van de wandeling. Deze keer is het ‘Bar Costa’ in Santa Gertrudis. We zitten tussen de Serrano hammen en schilderijen. Één van de wandelaars is de opgewekte Britse Zeba Cooper, zij is zelf een bijzondere creatieveling. Mijn vader is ooit in een kunstwerk van haar hand vereeuwigd. Tegenwoordig kun je je eigen creativiteit ontdekken bij een van haar ‘The Zen Art experienceworkshops. Voor mij is de wandeling te zwaar. Ik zwaai de wandelaars uit en strijk neer op het terras met uitzicht op het dorpsplein en de kerk. Geen straf. Er is veel te zien. Door het interieur van het café wordt ik geprikkeld om de achtergronden van de ‘lokale’ kunstenaars te leren kennen, ik ga zoeken op internet.

Cyrell en Jane in Dumfries

Cyril en Jane Wilson

De Schot Cyril Wilson was, naast kunstenaar van surrealistische werken, ook musicus, roedeloper en bovennatuurlijk genezer. Een bijzondere man die behalve zijn profetische uitstraling ook een ongebruikelijke voorkeur had voor (bruin)oranje pakken en kleding. Ja, ja, hij was aanhanger van de Bhagwan beweging; Ibiza heeft in de jaren ‘60 en ‘70 een grote Bhagwan commune gehad (meer te lezen in mijn blog ‘Ibiza revisted’). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was als militair uitgezonden naar Afrika o.a. bij Montgomerery’s Noord Afrika veldtocht, daar werd hem als jong officier verzocht om teken en schilderlessen te geven aan herstellende soldaten in ziekenhuis in Caïro . Zodoende gooide hij hoge ogen bij de Egyptische Koning die hem opdracht gaf om de koningin te behagen met een kunstzinnig opdracht. Een gerenommeerd man in Schotland die veel voor de nationale kunstraad en de kunstacademies aldaar betekende. In 1959 kwam hij naar Ibiza en bleef dat voor langere perioden achtereen doen de komende 30 jaar. Het was Ibiza dat hem buitengewoon veel inspiratie gaf en hij oversized surrealistische schilderijen maakte. Schilderijen, vaak gevuld met symboliek, o.a. met de op Ibiza veel geziene enorme venkel-planten. Er wordt hem veel bovennatuurlijks toegedicht in zijn schilderijen, ik haal het er echter niet uit. Zijn echtgenote Jane was ook een erg goede schilderes, maar veel verfijnder, haar genre was meer bloemen. Het echtpaar waren kennissen van mijn ouders, aan hem hebben ze jaren terug een persoonlijke opdracht gegeven. Dit mooie kunstwerk hangt bij hen thuis. Cyril overleed in 2002 op 91 jarige leeftijd.

De Poolse Leszek Tadeusz Muszynski heeft De Kunstacademie in Edinburgh voltooid, vervolgens is hij in Mexico geweest (waar hij uitgebreid met grootmeester Diego Rivera heeft samengewerkt), Italië en Frankrijk. Zijn tweede thuis staat op Ibiza, een eiland dat hem ook veel inspiratie geeft. Zijn door Ibiza geïnspireerde schilderijen zijn kleurige kunstwerken, velen van landarbeiders met grote strohoeden, mensen gezeten onder een vijgenboom of een trouwe ezel. Werk waar ik vrolijk van word. Zijn werk behoort tot het Centraal Europese Expressionisme. Ook Leszek en zijn echtgenoot zijn kennissen van mijn ouders.

De Engelse Roger Dixon komt uit een artistiek nest. Al jong ervoer hij onrust op school, onzeker wat hij wilde. Daarom ging hij reizen. Zijn reizen brachten hem inspiratie en voeden zijn spirituele zoektocht. Zo ging hij naar Parijs, Zuid Europa, Libanon, India en Nepal – vaak liftend. In 1968 kwam hij naar wat hij noemde “A Mediterranean paradise”, hier vindt hij rust op het meditatieve platteland. Deze ontspanning vertaalt hij in zijn schilderijen. Tot op heden woont en schildert hij op het eiland. Hij heeft in 2015 nog met zijn werk geëxposeerd in Ibiza stad in de Club Diario de Ibiza.

Wie van een abstract soort expressionisme houdt zou zomaar s ‘avonds de Argentijnse Marcos Shannon of zijn zoon tegen kunnen komen bij Sa Peña aan de haven van Ibiza stad. Kleurige grote doeken, vooral sommigen met hun knalblauwe en rood/oranje kleuren vind ik erg mooi. En, zo kom je er achter dat er heel aparte lokale kunst te koop is voor een redelijke prijs.

Grupo Ibiza 59

In 1959 ontstond een groep kunstenaars die zich tot geen enkele stroming vond behoren. Dit internationale avant-garde collectief noemde zichzelf “Grupo Ibiza 59”. Ze behoorden tot geen speciale richting, hun stijlen zijn even verschillend als hun herkomst. Naast deze groep kunstenaars sloot ook een architect zich bij hen aan – hij combineerde traditionele Ibiza architectuur met moderne elementen. De productieve ‘hangjongeren’ van toen verzamelden zich bij Hotel El Corsario in D’Alt villa. Vanwege hun gemeenschappelijke kunstideeën vonden ze zichzelf een progressieve kosmopolitische groep. Ze vonden zelf dat hun gezamenlijke inspanningen zorgden dat de artistieke reputatie van het eiland op een hoger niveau terecht kwam, wellicht was het ook zo.

Ieder jaar met volle maan van juni tot september vindt de Luna Llena de Arte plaats. Dit is een hedendaagse en moderne ‘Art Fair’ van het eiland. Deze kunstnachten vinden plaats op het plein waar ik nu zit – Plaza de la iglesia van Santa Gertrudis. Vanaf zeven uur s’avonds tot middernacht kun je kunst in de breedste zin bewonderen; schilderijen, installaties,sculpturen, projecties en optredens. Bill Fulljames is zo’n bekende beeldhouwer die o.a. dan exposeert. De Art Club of Ibiza organiseert dit. Daarnaast hebben zij ieder jaar de Ruta del Arte van mei tot oktober. Op deze kunstroute kun je kiezen uit zeker 100 beeldende kunstenaars, wonend op het eiland, om een kijkje te nemen in hun privé ateliers . De route en deelnemerslijst kun je ophalen bij de krantenkiosk, en in vele hotels en vanaf juni te downloaden in de APP-Store ‘Ruta del arte’. Helaas voor mij, ben ik in het buitenseizoen met vakantie. Dit ga ik onthouden om tijdens een volgende vakantie te doen.

nta Eularia

Santa Gertrudis kijkend richting Bar Costa, Ulivans en Es Canto

Ah, daar komen de wandelaars terug, voldaan en bezweet. De wandelaars laten zich ietwat vermoeid in een stoel van Bar Costa zakken voor een verfrissend biertje. Enthousiast wordt me over de wandeling verteld. Tussen de wandel verhalen kijk ik nu met andere ogen naar de deze met kunst beladen muren. Herken ik wat? Hier kunnen we niet een dagmenuutje nemen, dus verhuizen we naar Ulivans op de hoek van het plein. We bestellen het dagmenu. Veel lokale cafés serveren deze dagmenu’s voor een belachelijk goedkope prijs. Voorgerecht, hoofdgerecht en toetje – eerlijke Spaanse keuken, royale porties en vaak is er ook nog een keus mogelijk. Bij de dorstigen onder ons vloeit de wijn rijkelijk en we blijven nog lang natafelen. Overigens aan de andere hoekzijde van het plein bij de kerk is nog zo’n lokaal Ibicenc café dat ook dagmenu’s serveert Es Canto.

Schilderij van Cyril

Schilderij van Cyril Wilson

Kunst bekijken

Wil je kunst bewonderen, naast moderne kunst ook van Ibicenco kunstenaars vanaf de 19 eeuw, fotografen, boetseerders en binnenhuis aankleding dan hier mijn tips:

Ibiza Contempory Art Museum (Ibiza stad): met werk van de in Ibiza geboren Antoni Marí Ribas, bekend om zijn zwart-wit sketchachtige tekeningen. Naast internationaal werk ook werk van op Ibiza wonende kunstenaars, sculpturen en fotografie exposities.

Sargantana Gallery (Sant Josep): De oudste galerie van het eiland die permanente exposities heeft van prominente lokale kunstenaars zoals Ferrer Guasch, Ángel Zabala en Rivera Bagur.

Galeria Blanca (Ibiza stad): Echt middenin de stad aan de Vara de Rey, een van de nieuwste galerieën. Eén van de exposanten is Antonio Russo, wiens schilderijen een vorm van abstract expressionisme zijn, geïnspireerd op muziek. Een galerie met moderne kunst.

Ibiza Art Gallery (Ibiza stad): Kunst en fotografie door Ibicencos, lokaal wonend en internationale kunstenaars. Kunst kopen kan ook hier.

La Maison de l’elephant (Ibiza): Van een andere type insteek is deze binnenhuisarchitectuur zaak. Vijf verdiepingen zijn gevuld met meubels, design en kunst uit de wereld. Noem het eerder hedendaags trendy.

Bar in Mercado Nuevo

Een neut aan de bar tussen de verse vis en vijgen

Ibiza stad heeft een gezellige lokale markt. Die is er al heel lang maar heet nog steeds ‘Mercado Nuevo’. De hotelier, chef kok en de plaatselijke señora kopen hier allen hun ingrediënten. De stalletjes kreunen zowat onder de ladingen vis, vlees en groenten. Verse vis, zo vers dat de kreeften uit de zee nog met hun voelsprieten zwaaien. Genieten is het hier, bijna likkebaardend rond te lopen tussen de jamon serranos, sobrassadas, lokale geitenkazen, broden, diep paarse sappige vijgen, oliën, olijven en pijnboompitten. Als je zintuigen voldoende geprikkeld zijn dan kun je aan de bar naast de Ibicenc heren een café solo, cognacje of een hierbas nemen. Ik prefereer het om op het terras te gaan zitten aan de buitenzijde van de markt. Voor mij een cafe con leche en een tostada (geroosterd brood besmeerd met tomaat /olijfolie). Opmerkelijk dat dit een weinig toeristische plek is – het is er juist zo leuk!

Open: Maandag tot Saturdag 7am – 3pm
Adres: Calle Catalunya, 07800, Ibiza

Mercado

Mercado Nuevo

Carreras de Trotones

Geen Ascot wel lekker gokken!

Ik had een lang gekoesterde wens om een keer naar de lokale paardenraces te gaan. Ibiza heeft twee renbanen (hipódromos) waarvan er nog maar een voor het racen gebruikt wordt, en wel Hipódromo Sant Rafel , daterend uit 1984.

Na in de krant opgezocht te hebben of er ook daadwerkelijk races zijn, gaan we op een zaterdagavond naar de draverij. Geen deftige bedoening met dames met hoeden en heren in jacquet op verende groene grasvelden zoals op Ascot; dit is gewoon puur Spaans met veel enthousiasme en gezelligheid. Voor de Ibicenc een ontmoetingsplek voor alle lagen van de bevolking. Samen met vrienden bijkletsen, een drankje aan de bar en een gokje wagen, vergezeld van het nodige gejuich. Een verschil met paardenrennen zoals wij dat kennen is dat de jockey (el jinete) niet op het paard zit maar in een sulky (tweewielig karretje), achter het paard. Ook mogen de paarden niet galopperen maar moeten ze draven; harddraverijen, in het Spaans “Carreras de Trotones”. Ik heb begrepen dat draven erg moeilijk is voor een paard dat de neiging heeft te willen rennen. En gaat het paard over in galop dan betekent dat een diskwalificatie. Tja, en dan heb ik op de snuit van Cleo Mauritius ingezet en denk ik binnen te zijn voor de vakantie, maar uiteindelijk blijkt dat Bon Tierce CB die als tweede binnenkwam heeft gewonnen. Het gaat vooral om de lol, want een grote vetpot blijkt het gokken op winnen niet te zijn. Afhankelijk van het bedrag van je ingezette geld en het aantal mensen dat op het winnende paard heeft gegokt, ontvangen wij als kleutergokker een zakcentje. De hippodroom ziet er niet opgesmukt uit en het circuit is een stoffig geheel. Niet zo vreemd aangezien Ibiza dikwijls kampt met water tekort en het er vaak erg droog is. Door de combinatie van zeewind en het opdwarrelende stof van de renpaarden met hun karretjes moet ik meerdere keren vanavond denken aan het liedje van Kansas “Dust in the wind

Now, don’t hang on
Nothing lasts forever
but the earth and sky
It slips away
And all your money
won’t another minute buy

Dust in the wind
All we are is dust in the wind
Dust in the wind
Every thing is dust in the wind.

Het tweede hipódromo van het eiland, dichtbij het vliegveld van Ibiza in Sant Jordi, heeft geen paardenraces meer. Deze voormalige renbaan wordt nu op zaterdagen als markt gebruikt, vergelijkbaar met de Engelse ‘Car boot sale’ en hier een ‘rastrillo’ genoemd . Voor wie van markten houdt is dit volgens kenners de koopjesjacht hemel.

 cosmi-web

Cafe Can Cosmi

Flanerend langs de boulevard

Santa Eulària met haar stijlvolle uitstraling is de tweede stad van het eiland. Een stad die een strand, boulevard, chique Marina, een hippe hippie-souvenirmarkt en authentieke Spaanse cafés heeft.

Wij beginnen met het terras, koffie en een tostada en wel bij één van onze favorieten van Santa Eulària aan de Paseo de s’Alamera, in de wandeling ook wel la Rambla genoemd. Twee echte historische Spaanse cafés zijn ‘Royalty’ en ‘Can Cosmi’ in het centrum aan de Calle San Jaime en la Rambla. Daterend uit de periode van voor en tijdens de Spaanse burgeroorlog bestaan er drie oude cafés in Santa Eulària, waarvan deze twee vlak tegenover elkaar. Een saillant weetje is dat er een jaren lange animositeit tussen beide cafés is geweest. Tijdens de Spaanse burgeroorlog was, zoals in de rest van Spanje, ook op Ibiza het volk verdeeld in twee kampen: de vermogende Royalisten die Franco steunden en hun rivalen de Republikeinen die vonden dat ze hard werkten voor het geld waar de Royalisten van profiteerden. Beide uitersten streken neer bij hun ‘eigen’ café, dus zat het proletariaat en de Francofielen ieder aan één kant van de weg. Nog steeds is er verschil, een ietwat deftiger en ouder publiek gaat zitten bij Royalty terwijl een jonger, losser publiek en de ‘arbeiders’ nog steeds bij Can Cosmi gaan zitten. Bij beiden is de koffie even lekker, de bediening even vriendelijk en op ieder terras kun je goed mensen-kijken! Wel is de aller-aller lekkerste ‘tostada con tomate y ajo’ bij Can Cosmi te vinden (toast met verse tomatenpulp, olijfolie en verse knoflook).

santa-eularia_ibiza-spotlight

Strand & boulevard met rolstoeltoganglijkheid Santa Eulària fotos ©Ibiza Spotlight

Maar goed: genoeg gezeten op terrasjes, actie! Hoe toegankelijk is het hier in Santa Eulària voor mindervalide mensen? Prima! De boulevard is lang en vlak met heel veel terrasjes en bankjes uitkijkend over zee, voldoende palmen voor schaduw tijdens de nodige pauzes. De boulevard gaat in noordelijke richting door naar de Marina en in zuidelijke richting naar een strand en de enige rivier van het eiland – de ‘Riu de Santa Eulària’ die haar oorsprong vindt in de heuvels nabij Sant Miquel. Lukt een eindje lopen nog wel of anders voor je actievere reisgenoten:  het is de moeite waard om deze riviermonding in te lopen. Voor de minder mobiele persoon is het geen straf bij de riviermonding te blijven wachten. Op een bankje is er voldoende te zien. Er liggen kleine vissers- en zeilboten aangemeerd en het is een komen en gaan van mensen die voorbij kuieren. Het wandelpad loopt langs de rivieroever verder richting ‘Pont Vell’ – een nog oorspronkelijke Romeinse brug met drie arcaden. Je wandelt langs enkele oude fincas, eucalyptusbomen, palmen, hibiscusplanten en wilde bloemen – vogels, bijen, vlinders en libelles dansen om je heen in de lucht. Er is ook grote kans dat je hier de ijsvogels kunt spotten! Er heerst een serene rust, je hoort letterlijk de natuur, de wandeling is makkelijk en buiten de toeristische drukte. Aangekomen bij de Romeinse brug is hoog op de heuvel de 16de -eeuwse witte burchtkerk ‘Puig de Misa’ van Santa Eulària des Riu te zien. Mocht je willen dan is het mogelijk daar naar toe te wandelen. Het wandelpad is dusdanig gemaakt dat zelfs iemand in rolstoel (al dan niet geduwd) dit kan doen. Wel te verstaan niet de bergop, het eerste gedeelte dan.

Langs de Rambla is dagelijks een markt . Deze markt verkoopt souvenirs, pareos, juwelen, ceinturen, kleding, healing-achtige stenen en oliën, meditatieve ‘mindfull’ snuisterijen, lokale ambachten en nijverheden. Een genoeglijke locatie, waar ik menig souvenir heb gekocht zoals metalen “lagartijas” hagedissen en kleurige omslagdoeken. De lokale muur-hagedis komt op het eiland veel voor, in velerlei kleuren al zonnebadend in de zon of schichtig weg schietend tussen de rotsen. Hun veelvuldige aanwezigheid is reden dat ze symbool zijn geworden voor het eiland en daar wordt nu heel handig op ingespeeld voor de toeristen.

Langs de boulevard zijn twee goudkleurige fijn-zandstranden, het Santa Eulària strand bij de Rambla en de zuidelijker Mariner’s strand (Platja des Riu de Santa Eulària) bij de riviermonding. Beide stranden zijn toegankelijk voor mindervaliden, er zijn badmeesters aanwezig en de zee is helder en met een langzaam aflopende bodem, dus je zakt niet ineens de diepte in. Dichtbij voldoende cafés en restaurants. Kortom een dagje strand is hier voor iedereen goed te doen!

De jachthaven ligt vol met luxe dure decadente jachten. Het is leuk om er een kijkje te nemen en je te vergapen aan deze drijvende paleizen, sommigen met personeel in uniform. Ik hoop nog altijd op een uitnodiging om me met een flûte koele champagne te kunnen draperen op een van de dekkussens.

Ibiza stad heeft overigens ook een veel groter ‘nieuw’ havengebied richting Talamanca vanaf de stad, de Botafoch. Met promenades, trendy restaurants en cafés, dit alles vlakbij de welbekende disco ‘Pacha”. Wie het breed heeft laat het hier letterlijk breed hangen. Jeminee: enorme privé jachten met weelde en decadentie. Vooral in het zomerseizoen wanneer men op de Middellandse zee cruist is het groter, grootst, nog groter met deze jachten. Matrozen poetsen en obers bedienen op sommige jachten. Echt waar, het bezichtigen waard en voor een keer vind ik het erg leuk alles ongegeneerd te bestuderen. Voordat we naar de Ibiza Marina afreizen heb ik mijn netste ‘Ibiza style’ ensemble bij elkaar gesoigneerd. “Fake it till you make it”…. ach ja. Let wel, je kopje koffie of cocktail zal hier vele malen duurder zijn dan aan de boulevard van Santa Eulària.

Voor een lekkere lunch of avond maaltijd kunnen wij als familie je aan bevelen om naar de “straat van de restauranten” te gaan, de Calle San Vicente . Waar wij lekker gegeten hebben is in Le 27, Bistro 51, el Rincón de Pepe en Celler Can Pere. Ook “El Naranjo” in de Calle San José is er een voor smaakpapen.

Salinas en vogels

Vogeltje, vogeltje wie ben je?

Voor vogelaars of ontluikende ornithologen zijn er op Ibiza verscheidene van onze gevederde vrienden te spotten. Zorg voor een goede verrekijker en er gaat een hele nieuwe wereld voor je open! Een eerder beschreven vogelaar locatie is bij de rivier van Santa Eulària en “Ses Feixes – prat de ses Monges” bij Talamanca (beschreven in mijn blog Ibiza revisited – nonnenweiden). Maar wellicht nog beter is het Nationaal park “Parque Natural de Ses Salines d’Eivissa i Formentera“, een natuurreservaat dat tot werelderfgoed van UNESCO behoort. Uit ervaring kan ik zeggen dat het hier mooi is en hoe vaak je ook terugkomt , het verveelt niet. Het natuurreservaat ligt tezamen met het tweeduizend jaren oude zoutpannen gebeid op Ibiza dichtbij de internationale luchthaven. Het nationale park strekt zich uit tot en met een gedeelte van het naburig eiland Formentera en strekt zich over 16.000 hectares, van welk 13.000 zeepark is. Een veelzijdig park, met kleine onbewoonde eilandjes, onderwater-weiden, moerassen, lagunes, moddervlakten, kliffen, zoutpannen, bossen, duinen en stranden. Deze veelzijdigheid zorgt voor de enorme diversiteit aan vogels. Aangespoeld op de stranden vinden we de losgekomen droge bruine lange grassprieten van de onderwater-weiden. Ook al zien we het van boven het water niet, deze onderwater-weiden (Posidonia Oceanica) zijn een belangrijk levend ecosysteem en van belang voor het eiland, vissen (visbroedplaatsen), algen en voedsel voor vogels. Ses Salinas staat bekend als één van de belangrijke stopplaatsen voor vogels tijdens hun migratie. De schatting is dat 220 verschillende vogelsoorten dit gebied passeren. De bekendste zijn de flamingo’s die hier ieder jaar tussen augustus en oktober meerdere dagen uitrusten en zichzelf voeden. De watervogels zijn een belangrijk populatie alhier. De Steltkluut, plevier, audouins meeuw, lepelaar, bergeend, vale pijlstormvogel om enkele mooie namen te noemen, zijn hier te zien. Om de vogels niet te storen zijn er strenge regels in het park en veel locaties waar je als bezoeker niet mag komen. Waar je wel mag komen wordt goed aangegeven. Voor beginnende vogelaars een handige vogellijst van vogels op Ibiza inclusief aanklikbare foto’s.

Stop voordat je het park ingaat even bij de “Zoutwerkers kerk”. Het vak van de zoutwerkers was eeuwenlang zwaar. Eertijds, tijdens de zoutoogsttijd bleven de arbeiders in barakken in de buurt van de zoutpannen. Zelfs reizen op het eiland was tijdrovend. Bovendien was het zout graven en dragen zware lichamelijke arbeid. Daarom is in 2007 ter nagedachtenis aan deze hard werkende arbeiders een standbeeld opgericht. De kunstenaar van het beeld is Pedro Hormigo, zelf een Ibicenc. Het bronzen beeld is 1,85 meter hoog en staat naast het kleine St. Francesc de Paula kerkje, ooit gebouwd voor de zoutwerkers.

Nadien kun je informeel eten in lokale Spaanse sferen bij ‘Can Masía’. Enkele meters verderop bij het strand zijn de trendy dure strandtenten met loungers op het strand, ook leuk maar niet echt Ibicenc! Een menuutje van de dag of à la carte onder de bougainville. Makkelijk te vinden, want naast het restaurant is de eind halte van de bus.

Adres: Carrer la Canal-1, 42, 07818 Sant Josep de sa Talaia,

Hagedis

Aan iedere vakantie komt een einde. Ook deze, en plannen worden gemaakt voor het volgende bezoek. Zo wil ik nogmaals een bezoek brengen aan het naburige eiland Formentera, heb ik een paar rare cafés op mijn wensenlijstje en na ruim twintig jaar het eiland te hebben bezocht moet ik toch één keer een disco-ervaring hebben met zo’n beroemde DJ. Dit najaar kom ik met een vriendin, zij heeft mij beloofd dat we de beest gaan uithangen! Mijn fantasie slaat al op hol, kan het nog gekker – altijd!

Reis je met een handicap of lichamelijke beperking dan hier enkele tips:

Op Ibiza is de laatste jaren hard gewerkt om het eiland ‘invalide vriendelijk’ te maken.

Het plastuitje voor dames die moeilijk van een laag toilet gebruik kunnen maken. Wat een uitvinding deze P-Mate!

Heb je hulpmiddelen nodig zoals rolstoel, verhoogde toiletbril, scootmobiel? Dan is het mogelijk deze op Ibiza via de grotere apotheken te huren. Hebben ze het niet dan kunnen ze je adviseren waar het wel te huur is . Maar ook via thuiszorgorganisaties en leveranciers, bijvoorbeeld Mobility abroad  en Ibizahire.

Ook hotel websites spelen in op mindervaliden en het is mogelijk te zoeken naar bijv. rolstoeltoeganklijke kamers / badkamers.

Vraag vooraf toestemming aan de je ziektekostenverzekeraar of je fysiotherapie door mag gaan in het buitenland. Met een chronische indicatie is dat meestal mogelijk. Zoek zelf of vraag iemand die er woont voor raad. Aanbevelenswaardig! Het houdt je letterlijk “op de been” en verzacht pijn want je gaat ongetwijfeld over je fysieke grenzen heen omdat je zo veel mogelijk wilt genieten.

Heb je assistentie nodig op de vliegvelden vraag dit aan bij de boeking, regelmatig dien je ook nog te bellen met de luchtvaartmaatschappij bijv. KLM Cares en Iberia. Stap over je schroom heen en doe het , het geeft je zoveel meer gemak en energie voor andere zaken.

Vraag vooraf toestemming aan de luchtvaartmaatschappij of je rolstoel mee kan, vermeld bij elektrische aansturing ook het type batterij. Een ‘natte’ accu mag niet in het luchtruim! Alleen de droge types. Dit is op te vragen bij je leverancier als het niet op de accu staat. En let op: naast dat er maar ruimte is voor een beperkt aantal rolstoelen past de rolstoel soms niet in het ruim! Dit door de kleinere vliegtuigtypen (city hoppers) of omdat er weinig ruimte is voor bagage omdat met charters vooral handbagage passagiers reizen en geen vracht.

Huur een auto, het zijn je extra benen! Let op want er staat op de websites van verhuurbedrijven vaak “In Terminal” te huren. Dit betekent vaak dat je de regelzaken wel op het vliegveld kunt doen maar de auto staat wel (verder weg) buiten de terminal. Mocht je er een hebben neem dan je ‘Europese gehandicaptenparkeerkaart’ mee en kijk op de ANWB site naar de specifieke regels voor het land.

Meer informatie over Ibiza via het Spaans Verkeersbureau Nederland > hier

Ingezonden voor de Proef Spanje Blogs 2016 > info

Terraslandbouw en uitzicht

Salinas

Salinas

Beeld ter nagedachtenis aan de zoutwerkers

Cyril en Jane op Canserra 1985

Cyril and Jane Wilson op Canserra 1985

Roedeloper Cyril

Roedeloper Cyril geeft instructies

Mercado

Visboer op de Markt

Mercado Mercado MercadoMercado

 Cafe Royalty

p1050492

blackmagic

Paardenraces met sulky

img_2889

Boulevard Santa Eulària

markt-santa-eularia-web

Souvenir markt Santa Eulària

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s