Rode fantasieën

Gehaast loop ik door de stoffige straatjes. Ik kijk schichtig om me heen, ben op mijn hoede. Eindelijk kom ik bij mijn zwarte limousine. Ik stap in en trek de auto als ware het een broek omhoog. Het stuur pak ik stevig vast en met ferme pas manoeuvreer ik mijn benenwagen door de straten en steegjes van nachtelijk Beijing. Geruisloos rijd ik alles en iedereen voorbij en kom ik aan bij de hutongs op nummer 66, Dongsi Jiutiao in het Dongcheng District. Het is pikkedonker. De rode deur met de leeuwenkoppen zegt me: hier moet ik zijn, maar van de glimmende deurkloppers maak ik geen gebruik. In de rechter bovenhoek van de deur vind ik het minuscule houten staafje dat ik subtiel met de wijsvinger dien te beroeren om te laten weten dat ik ben aangekomen. Ken ik de code? Ja, die ken ik. Daar zwaait de deur open. Een jonge dame in Mao – grijs legeruniform heet me fluisterend welkom en laat me binnen in ‘The Red Capital Club’.

Madam Mao AutoMadame Mao’s auto

Ik schrik wakker van de rinkelende telefoon en neem op. ‘Nihao, wake up – call, velly nice day to you’, zegt iemand met hoge stem. Huh….waar ben ik? Klam en nog maar amper bij mijn positieven begint me te dagen dat ik in een hotelbed lig in Beijing. Ik heb gedroomd. Maar ik ben gisteravond samen met Olga, mijn reismaatje, wel degelijk in ‘The Red Capital Club’ geweest…Dit uitstapje heeft blijkbaar zo’n indruk op me gemaakt en mijn fantasie zodanig geprikkeld dat het mij vannacht ook nog bezig heeft gehouden.

Dus even terug naar gisteren. Na een welbestede dag met alle ruimte voor sight seeing, besluiten we om het domein van Mao en consorten uit de jaren vijftig te bezoeken. Terug naar de tijd van toen dus, die van de koude oorlog en van het communisme in die dagen. Of was het mij eigenlijk meer te doen om mijn fantasie de vrije loop te kunnen laten in dat restaurant, waar ik een spannende beschrijving van las op internet? Gespecialiseerd in Zhongnánhai cuisine, vernoemd naar het zenuwcentrum van de Communistische partij gelegen naast de Verboden Stad. Alsjeblieft!

Met het briefje van onze hotelreceptioniste in de hand met alle gegevens die we nodig hebben, doen we ons best een taxi te krijgen maar het is of dat we de taxichauffeurs scheldwoorden of schuttingtaal van de ergste soort laten lezen; de eerste vijf schudden driftig het hoofd, terwijl de zesde chauffeur met zoveel kracht op de grond spuugt dat de fluim onder hoge druk uit zijn tenen lijkt te komen. Uiteindelijk hebben we bij nummer zeven wel succes en weldra rijden we door wijken met hoge gebouwen en moderne verlichting. Tenslotte komen we in een zeer oude hutong; ze oogt stoffig, arm en grijs. De taxi rijdt kalm, bijna eerbiedig door de nauwe maar drukke straatjes en stopt achter een zwarte limousine met rode vlaggen boven de koplampen. Mijn reisgenoot raakt net zo opgewonden als ik bij de aanblik van deze auto uit de vijftiger jaren. We gluren door de ramen en zien in gedachten de communistische elite voor ons, weggezakt in het donkerrode pluche.

Beijing deur klopper

Vol verwachting kloppen we aan bij twee grote rode deuren met elk een klopper versierd met een leeuwenkop. Het huis was ooit de woning van een beruchte spionne en de plek waar Mao Zedong gesprekken voerde met Lenin en andere communistische leiders. ‘Top Secret’. Wanneer een man in een net zwart pak de deur opent zijn we eerst teleurgesteld, we verwachtte wat spannends maar wat dan is…spion of misschien een pseudo Mao? Binnen zien we een traditionele hutong. Rood – blauw – en goudgeschilderde houten façades omzomen een binnenplaats. In en rond de verschillende vertrekken is het een gezellige drukte met tafelende mensen. Inmiddels is de man in het zwarte pak verdwenen en staat er een Chinese dame in zijden cheongsam naast ons. Ze brengt ons naar onze tafel. Twee paar ogen staan meteen op steeltjes. Het is alsof we een museum binnenstappen! Zou hier alles te bezichtigen zijn wat destijds door het Mao – regime van de bourgeoisie burger is afgepakt? In onze onmiddellijke nabijheid zien we een jurk uit de achttiende eeuw, een uit de Qianlong dynastie en een sierlijke oude kast waarin een kostbaar potjes en servies in pronken. Op tafel flonkert de kaars die door een kunstig uitgesneden watermeloen een rozig licht verspreidt. Jeminee…! Nippend aan onze ‘Lin Biao’s crash’ cocktail kijken we nog eens rond. Dan slaan we nieuwsgierig onze menukaarten open en al gauw beginnen we te watertanden alsof we Pavlov’s honden zijn. We lezen poëtische benamingen van favoriete schotels van bekenden als: Mao, Deng Xiaoping, Guo Moro, Zhou Enlai, Keizer Kang Xi en ach gossie, daar is ook het gerecht waaraan de concubine van keizer Quian Long zich te goed deed. Onze keus valt op de Yunnanse vis in een bamboe mandje en ‘Tickling Kang Xi’s rib’. Haha, ik zie het al voor me: een giechelende keizer die in zijn ribben wordt gekieteld! Nu moeten we nog beslissen wat we als derde gerecht willen; ‘Jade tree of gold coins’ of ‘Socialist economic model’, de eerste wordt het.Het wordt geserveerd door een jonge dame in een grijs legeruniform met een rode ster op haar grijze Mao petje. Wahàààh! Alsof er een engeltje over je tong wandelt. Wat een dikke verwennerij voor onze smaakpapillen al deze delicatessen, maar het oog wil ook wat; Mao’s favoriete gerecht wordt geserveerd met een gebeeldhouwde buste van hem zelf en dat is nog niet alles want daarnaast is een wortelkunstwerk aangebracht. Ongelooflijk, wat een peen, het is dat hij oranje is en inderdaad smaakt naar wortel, anders zou het makkelijk iets heel anders kunnen zijn. Terwijl we onze vingers nog aflikken van Kang Xi’s ribben besluiten we onze koffie in ‘The cigar Lounge’ te nemen. We hebben natuurlijk ook foto’s gemaakt. Helaas niet met mijn camera, die had vanochtend op het Tianomen plein zichzelf gecensureerd en bleef zwarte plaatjes leveren.

serveersters red capital club De serveersters

We doen een stap terug in de geschiedenis. De ‘cigar lounge’ ademt nog idealisme en rijkdom, we gaan er zelfs van fluisteren. We zakken weg in de fauteuils van Lin Biao en zien legio communistische propaganda om ons heen, het rode boekje ligt zelfs binnen handbereik. Naast de werken van Lenin, Marx en andere rode leiders zijn er tal van propagandistische prularia te zien, zoals de porseleinen beeldjes van brave arbeiders die het rode boekje onder de aandacht brengen. Onze koffie is al op voordat we alle memorabilia – pistolen, geweren, een oude radio – hebben bewonderd. Die Mao toch….het blijkt dat hij ook nog dichter was, een staaltje van zijn kunnen pronkt aan de muur. We nemen nog maar een koffie en wanen ons weer in de revolutionaire geschiedenis. Heel even maar….

Red Capital ClubPropaganda prullaria

plafonddetail Plafonddetails houten façades

Hutong straatzichtHutong wijk Beijing

Hutong straatHutong wijk Beijing

memorabiliaCommunistische prullaria

communisme prullen

China propoganda prularia

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s