Ibiza revisited

Het is februari 1978 wanneer ik voor het eerst naar Ibiza ga, logeren bij mijn bohemienne tante. Sofia heette ze en al scheelden we ruim 55 jaar, tante wilde ze niet genoemd worden. Ze droeg zwierige gewaden, had excentrieke vrienden en liet me ten volle genieten van wat het eiland te bieden had: in Ibiza stad op het terrasje zitten van bar ‘Dirty Domingo’, roadtrippen in haar gierende Citroën Dyane over zanderige wegen langs ravijnen en eindeloos lunchen met veel glaasjes rosé bij eenvoudige lokale strandtentjes. Mijn eerste kennismaking met een vrijere vakantie in het ‘volwassen’ leven. ¡Madre mía!

Sofia en Mireille in Bar 1978

Sofia en Mireille in de bar – 1978

Ik ga nu op zoek naar dat authentieke Ibiza gevoel en dat heerlijke lokale eten van toen, en kijk onderweg beter om me heen dan die jonge meid van toen. We springen naar het heden, 2015, en ik neem jullie mee naar het eiland van mooie stranden middels een voor mij favoriete bezigheid – een verhalende roadtrip. We nemen kleine binnenweggetjes als het enigszins mogelijk is want dan pas voel je je een beetje ontdekkingsreiziger in espadrilles. De wegen zijn nu veelal geasfalteerd, de strandjes meer ontwikkeld maar de rosé is er nog altijd! En, wanneer je de haren letterlijk en figuurlijk los schudt, goed om je heen kijkt dan zie en voel je de relaxte sferen uit de vroegere hippy jaren. Dat samen met het landelijke Ibicenco leven wordt je blij verrast door een weg-van-alles ervaring. Ik wil je meenemen naar de toch wat minder geadverteerde stranden, zonder trendy Balinese sferen, beach-loungers en hemelbedden met bijgeleverde masseuses en culinaire biohapjes restaurants. Ik ga je laten zien dat er nog veel meer is dan zand, zon en disco op Ibiza. Lift je mee?

Ses-Feixes

Ses Feixes – Prat de ses monges

Een nonnen weide met Moorse irrigatiekanalen

Net boven de baai van Ibiza stad ligt het strand van Talamanca. Ter oriëntatie, dit is ‘achter’ de beroemde nachtclub ‘Pacha’ en de blitse jachthaven. Links van de weg naar Talamanca (richting Cap Martinet) ligt een historisch moeras gebied: ‘Ses Feixes – Prat de ses monges’ De velden van de nonnen, zo genoemd omdat het terrein ooit in het bezit is geweest van een Orde van Augustijnse nonnen. Maar lang daarvoor waren het de Moren die van dit gebied landbouwgrond maakten: zij legden tussen irrigatie kanalen langwerpige tuinen aan met cisternen, een zeer effectief systeem gebaseerd op de landbouw van de oude Egyptenaren. Tot 1950 produceerde dit gebied nog een groot deel van de tuin- en landbouw producten die in de stad op de markt terecht kwamen. Helaas, nu is het vooral vergane glorie. Wel zijn verschillende entree poorten naar de tuinen nog intact en is het gebied een uiterst belangrijke overwinteringplaats voor een grote variëteit trekvogels, terwijl er ook veel bijzondere en zeldzame diersoorten voorkomen, o.a. tropische vogels, reptielen en vleermuizen. We kunnen alleen maar hopen dat de al jaren in de kast liggende plannen voor het beschermen en opfrissen van dit gebied spoedig worden uitgevoerd.

Maar het strand van Talamanca is ons doel. Het ligt niet ver van de stad Ibiza en is ondanks deze locatie toch geen modieuze jetset plek. Het restaurant dat ik hier heb uitgekozen is de ‘Chiringuito de Maria’ (Sa Punta). Een eenvoudige tent met houten banken op het terras en plastic stoeltjes onder wankele parasolletjes op de rotsen. In de verte, aan de andere kant van de baai, het silhouet van de Ibiza kathedraal. Ja, hier heb ik meteen dat ontspannen gevoel van 1978 terug. Specialiteit: verse vis! Heel veel keus uit heerlijke verse vis! En voor de vleeseters onder ons grillen ze ook met liefde een karbonaadje. De kwaliteit van het eten is subliem, en de prijzen heel redelijk. Open van mei tot september van 12 uur tot laat in de avond.

Punta Arabi Hippies_Josep Soler Soler

Hippy tijden in Punta Arabi – Fotos © Josep Soler Soler

Stek voor de ‘harigen’ en Arroz Marinero

Rondzwervend langs de binnenweg via Jesús, Cala Llonga richting Santa Eulalia en Es Canar komen we bij Playa Cala Martina en Punta Arabí. Een relaxte plek met een mooi zandstrand dat nog niet echt ontdekt is door de horden toeristen. Vlakbij is de eerste ‘Hippy markt’ van het eiland. In 1973 stelde Hotel Punta Arabí een stuk grond onder de pijnbomen ter beschikking aan de Hippy gemeenschap – de ‘peluts’ ofwel de ‘harigen’ zoals ze lokaal genoemd werden. Daar konden ze rustig op hun gitaren tokkelen en hun zelfgemaakte snuisterijen, sieraden en instrumenten verkopen. Elke woensdag in het zomerseizoen is er nu nog steeds de Mercadillo Hippy, wel wat meer georganiseerd (en drukker: de bussen vol toeristen rijden af en aan) dan toen, maar als je de kitsch voorbij loopt zijn er zeker nog veel originele handgemaakte Ibiza producten met een hip tintje te vinden.

Cala Martina

Playa Cala Martina

Op het strand kiezen we voor ‘Restaurante Martina’ een eenvoudig Spaans familie restaurant. Specialiteiten weer in de vis sfeer natuurlijk: Paella’s, de beste Arroz Marinero van het eiland, overheerlijke gegrilde inktvis (Calamares a la Plancha) en natuurlijk ook dikke Gambas a la Plancha. Er staan ook volop vleesgerechten op de kaart, en de stukken vlees en vissen staan uitgestald in een koelvitrine bij de bar, dus je kunt zelf aangeven wat je wilt eten. Ibicenco toetjes als Graixonera en Flao, vaak door oma gemaakt, ontbreken nooit op een kaart in zo’n family-run restaurant. Er staan ook tafels op het strand, dus eten terwijl je met je voeten in het zand zit!

Dit strand is een ideale plek voor watersporten. Voor beginners en gevorderden. Je padi duikbrevet halen kan bij ‘Punta Dive Ibiza’. Naast de duikschool is een verhuurbedrijf van zeilboten en catamarans, waar ook cursussen wind-en kitesurfen en zeilen gegeven worden.

Algarrobo en schapen

Schapen onder de Algarrobo’s

Algarrobo’s, Hierbas Ibicencas en een snor

Ik vind het altijd een uitdaging om het kleinste weggetje te zoeken, af en toe is het asfalt een lappendeken, pokdalig of soms wonderbaarlijk goed. En ik merk dat kleine weggetjes rijden nog steeds erg goed mogelijk is op dit “nieuwe” Ibiza. Langs prachtige landerijen met olijf- en vijgenbomen, kleurrijke bloemenvelden in de lente, en altijd wel ergens schapen onder een ‘algarrobo’, de Johannesbroodboom. Deze breed uitstaande schaduwrijke bomen produceren grote peulen; deze peulen worden gebruikt als veevoer, alternatieve cacao en siroop.

De weg naar San Carlos voert ons langs het voormalig eenvoudige wegrestaurant Las Dalias, dat tegenwoordig een enorm dak van zonnepanelen en de tweede bekende Hippy Markt van het eiland heeft. Boer Juan Marí had in de jaren 50 vast nooit gedacht dat zijn winkel-wegrestaurant met buurt-tv en dancing in de achterkamer ooit zo’n wereldberoemde trekpleister markt zou worden! Ook hier is het het waard om te zoeken naar originaliteit tussen de vele kitsch en de ontelbare toeristen.

Bar Anita

Bar Anita

Tegenover de kerk van Sant Carlos ligt ‘Bar Anita’. Over authentiek gevoel gesproken! Authentieke tapas ook, en Anita’s ‘Hierbas Ibicencas’ recept is één van de best bewaarde geheimen van Ibiza. ‘Anita’ behoort tot de oudere bars van het eiland en was vroeger DE ontmoetingsplek voor de omwonende expat kunstenaars en hippies die er ook hun post lieten bezorgen. De oude brievenbussen zijn er nog steeds, maar op de tafels ernaast liggen nu i-phones en laptops in plaats van kranten. Het is aangenaam toeven op de binnenplaats onder de bougainville maar zeker ook binnen waar veel kunst aan de muren hangt. Net zoals op sommige andere plaatsen op het eiland (‘Bar Costa’ in Santa Gertrudis) werden kunstwerken vaak aangenomen als alternatief betaalmiddel van armlastige kunstenaars die hun rekening niet konden betalen.

Na onze café con leche bij Anita gaan we weer op pad. Eerst even rechtsaf bij de kerk om te kijken of ‘El Bigotes‘ op Cala Mastella er nog wel is. Ja hoor, naast een pittoresk heel klein vissershaventje zijn de lange houten tafels al gedekt voor de twee zittingen van vandaag. Om twaalf uur gegrilde vis met sla, om twee uur de fameuze ‘bullit de peix’, een heerlijke visschotel in twee delen, eerst de visschotel en dan rijst klaargemaakt in de bouillon van die vis. Alle vis is diezelfde morgen gevangen. Juan Ferrer, een oude visser en de eigenaar (El Bigote – “De Snor” – hij heeft een enorme draaisnor) is nu met pensioen maar eet nog steeds elke dag aan zijn eigen tafeltje mee, zoon Ferrer staat nu in de keuken. Een heel speciale belevenis in een unieke omgeving. Een tijdje van te voren boeken is wel nodig.

Cala San Vicente

Vogelperspectief van Cala San Vicente

The Road to San Vicente

Terug in San Carlos slaan we nu linksaf, richting Cala San Vicente. Een weg met spectaculaire uitzichten, je kijkt langs steile bergranden begroeid met uitgestrekte dennen tot in een sprankelend azuurblauwe zee en het sikkelvormige strand.

Cala San Vicente heeft een zandstrand inclusief promenade met prachtige Tamarinde bomen, café-restaurantjes en enkele winkels, een fijne plek die nog niet trendy en verhipt is. Toch iets spannends doen, waarom ook niet?! Reserveer een Zodiac boottocht. Ja, zo’n uit-de-kluiten-uitgevallen stoere rubberboot met een zware Yamaha buitenboordmotor. Die waren zeker niet te huur in 1978 maar leuk is het wel! Neus in de wind en laat je meenemen langs deze steile dramatische kust richting Portinatx en Cala de Xarraca. Naast grotten, wees niet verrast wanneer je met modder bedekte wezens uit de grotten ziet lopen bij Cala de Xarraca. Dit afgelegen strand heeft speciale modder, het blijkt een weldaad te zijn voor huidproblemen en lijfelijke vermoeidheid. Jawel, een natuurlijke spa! Een boot of kano huren kan bij “Juan” die in de zomermaanden op het strand zit met zijn boten assortiment.

Playa Cala San Vicente

Cala San Vicente

Aanrader om te lezen als je lui onder een Tamarinde zit:
De rubrieken van de Noorse schrijver Leif Borthen werden gebundeld in het boek ‘The Road to San Vicente’. Verhalen geschreven tussen 1933 – 1960 over zijn jaren in een afgelegen nederzetting bij Cala San Vicente, tussen de Spanjaarden en andere buitenlandse kunstenaars waaronder de kleinzoon van Paul Gauguin. Kronieken van een bont gezelschap, lokale tradities, bloedwraak, kunsthandelaars en aristocraten. Het boek is gepubliceerd door Barbary Press, een lokale uitgeverij.

We rijden verder langs de kust in Noordelijke richting, de kronkelweg klimt steil omhoog. Rechts kijk je diep de diepte in naar Cala San Vicente. Onderweg al indrukwekkende panorama’s, zeezichten maar bij de (sinds 1916 niet meer in gebruik zijnde) vuurtoren van Punta Grossa is het uitzicht werkelijk fenomenaal. Omdat de weg hier ophoudt moeten we terugkeren naar Cala de San Vicente om vandaar verder te rijden naar San Juan.

Bloemenvelden

Bloemenvelden in het voorjaar

Schilderachtig gebied en Bhagwan

Een prachtige weg, hoewel op vele plaatsen de littekens van de grote brand van mei 2011 nog duidelijk te zien zijn, door de Serra de la Mala Costa (heuvels) waar San Juan in de vallei ligt. Een afwisselend, schilderachtig gebied om doorheen te rijden. In het voorjaar is deze vallei een en al amandelbloesem. Een relaxed gedeelte van het eiland en nu zeer geliefd bij het ecotoerisme.

Sofia had in 1978 ook vrienden die in mooie oranje gewaden op bezoek kwamen! In de vallei bij San Juan was in de jaren 60 en 70 namelijk een grote commune van de Bhagwan Shree Rajneesh verweven met Soefisme, Boeddhisme, Yoga en seksueel liberalisme. De beweging raakte erg in opspraak en inmiddels is deze internationale Bhagwan cultuur vrijwel uitgedoofd en vind je er weinig van terug. Alleen een ruïne op een rots bij de zee met adembenemend uitzicht heet in de volksmond nog steeds La Casa de Bhagwan. Ik kijk met een glimlach terug op mijn eigen Maharishi Mahesh Yogi Transcendente meditatie periode “beweging tot spiritueel herstel en verlichting”. Genoeg, we zijn op weg naar het volgende strand…

Hippy generation

The Hippy generation onderweg

Braaf strand met hippy tintje

Van San Juan gaan we richting San Miguel. Bij het bordje Benirràs slaan we af en rijden via een smalle en bochtige weg door de dennenbossen (ook hier sporen van een grote bosbrand) tot de zee. Het strand heeft een aangename atmosfeer en is populair bij families, bohemiens, jong en oud. Eigenlijk, iedereen is welkom op Benirràs, zelfs de Britse premier! Ja ja, ook premiers houden vakantie met hun gezin op een heel gewoon strand. David Cameron werd hier in 2013 gespot aan een tafeltje met een voor vele alerte Twitteraars zeer herkenbaar geel geruit kleedje bij een lokaal restaurant. Hetzelfde restaurant, meteen links als je het strand oploopt, dat wij hier uitkiezen als het meest authentieke, en… ook weer eentje dat al jaren door dezelfde familie geleid wordt. Dus voortreffelijk “ouderwetse” maaltijden zonder liflafjes en versieringen op je bord.

Benirràs is een kindvriendelijk strand, een bijna gesloten baai zonder hoge golven en het blijft een heel eind ondiep. Fijn snorkelen en zeediertjes zoeken in de rotsen en poelen aan de zijkanten bij traditionele houten boothuizen. Midden in de baai is een interessante rotsformatie die officieel Cap Bernat heet, maar verschillende bijnamen heeft: de Sfinx, Queen Victoria, el dedo de Dios (de vinger van God) of gewoon ‘De Drol’!

Benirras

Benirràs en ‘el dedo de Dios’

Benirrás heeft ook haar hippy tintje weten te behouden. In de hoogtij jaren 60 tot in de jaren 80 was dit strand een populaire hangplek voor de ‘langharigen’. Ibiza was toen een vrijere locatie voor de vrijgevochten flower-power aanhangers dan het vasteland waar Franco met zijn obsessieve regiem dergelijke bewegingen absoluut niet duldde. Honderden hippies trokken naar het eiland voor wilde vollemaansfeesten. Naakt zonnebaden, wiet en lsd hoorden bij de ‘scene’ net zoals gasten als Pink Floyd en de Rolling Stones. Overlanders en backpackers op weg naar India bleven voor onbepaalde tijd hangen en zochten vervallen fincas en boerendorpjes in de buurt om te settelen. Vanaf de jaren 80 was het er even stil, tot in augustus 1991 anti-oorlog activisten, hippies en andere sympathisanten protesteerden tegen de eerste Golf oorlog in Irak. Deze bijeenkomst werd bekend als de ‘Dag van de trommels’ en zou nog vele jaren hierna herhaald worden, waarbij de groep steeds massaler werd. Uiteindelijk werden deze bijeenkomsten verboden wegens veiligheidsoverwegingen (brandgevaar!). Tegenwoordig komt er iedere zondag tegen zonsondergang een toegewijde groep ‘Bongo drummers’. Samen wordt dan hypnotisch, wild en meeslepend gedanst in een multiculturele groep, uitmondend in een crescendo wanneer de zon de zee inzakt achter de vinger van God. De dag is ‘uitgezwaaid’. Mooi toch! Ik ben er nooit bij geweest jammer genoeg, maar als ik het mag geloven zijn deze zondag drum jamsessies een overweldigende happening: een anno 2015 rendez-vous met het hippy tijdperk.

Salainas strand

Las Salinas strand

Zout, spring-gras en piratentorens

In de zomermaanden het strand om gezien te worden: veel rijke en bekende Ibiza bezoekers komen naar de Salinas – mooie mensen, trendy badmode en dure merkartikelen. Exclusieve bars en restaurants zoals de fameuze Jockey Club en Beach Club Guarana. Cocktails worden geserveerd aan de strandstoel, chillen-loungen-dansen, het kan allemaal. In de lente, winter en herfst is het minder druk en keert de rust terug. Dan kun je wandelen naar een van de oude piratentorens op het meest zuidelijke puntje van het eiland via het strand of door de pijnboombossen langs het strand. Het wandelen met Sofia kan ik me niet zo goed herinneren, er was tenslotte altijd de trouwe Dyane. Deze omgeving en de eeuwen oude zoutpannen met witte zoutbergen wel, die maakten grote indruk op me.

Verspreid over het eiland op strategische punten zijn ‘Piraten torens’ nog te zien. De torens werden eind 16e eeuw gebouwd door de eilandbewoners. Uitkijktorens met het doel bescherming te bieden tegen piraterij en plunderaars. Enkelen zijn nog in goede staat, waaronder deze op het meest zuidelijke puntje van het eiland bij ‘Las Salinas’. Oorspronkelijk was iedere toren gebouwd binnen het zicht van de volgende. Bij het waarnemen van een naderende invasie of piraatschip, werd een waarschuwingsvuur aangestoken boven op de toren. De volgende toren zou dit zien, en vervolgens zijn eigen brandbaken aansteken, enz. Tot het volledige eiland zich van het naderende gevaar bewust was. Iedereen kon dan proberen een veilige schuilplaats te vinden. Een primitief maar efficiënt waarschuwingssysteem.

Er groeien enorme grasvelden van Posidonia Oceanica op de zeebodem van de Middellandse zee. Deze vormen een belangrijk ecosysteem en zijn een kweekplaats voor veel kleine zeediertjes. Tijdens je strandwandeling buiten het seizoen (in de zomer is het strand schoongemaakt) kun je een kinderlijke euforie krijgen door op bergen aangespoelde zeewier te hupsen – als een sponzig matras deint het mee! Losgekomen slierten Posidonia gras spoelen aan en maken deze dikke ‘springkussens’.

Het anderhalve kilometer lange halvemaanvormige witte zandstrand van de Salinas ligt op het zuidelijkste puntje van Ibiza en dankt haar naam aan de zoutpannen vlakte zeer nabijgelegen. Ook het vliegveld ligt hier, de zoutpannen zijn een speciale eerste aanblik van het eiland bij landing of vertrek. De zonsondergang gespiegeld in dit watergebied maakte bij mijn eerste bezoek al grote indruk. De Feniciërs hebben de zoutwinning in gang gezet, toen een belangrijke inkomstenbron voor het eiland: “het witte goud” dat er nog steeds is. Een nieuwe rage: sinds een paar jaar zijn er overal potjes Sal de Ibiza met ‘een smaakje’ te koop: bloemen, kruiden, wijn, rode pepers, pinda’s, enz. enz. Het gebied is bovendien een belangrijk natuurreservaat, waar diverse watervogels, o.a. flamingo’s, te spotten zijn.

Salinas zoutman standbeeld

Beeld voor de zoutarbeiders bij ‘Las Salines de Ibiza

Wanneer je hier bent, bekijk ook ‘Iglesia de St. Francesc de Paula’ de “zoutwerkers kerk”. Gebouwd omdat de arbeiders vroeger tijdens de langdurige zoutoogsttijd in barakken in de buurt van deze zoutpannen verbleven. In 2007 is er een bronzen standbeeld ter herinnering aan deze hardwerkende Ibicenco arbeiders geplaatst. De kunstenaar Pedro Hormigo is zelf ook Ibicenc. Leuk weetje, zijn oom Antonio Hormigo is eveneens beeldhouwer. Een bekend beeld van zijn oom is “De schreeuwende man” in San Antonio. Het eeuwig schreeuwend beeld uit 1977 heet eigenlijk “Es Verro” (de moedige), en stelt het typerende “Opgelet Gevaar!” voor; het waarschuwingsschreeuwen dat vroeger op het eiland bij piraterij of invasies gedaan werd.

Aan de weg met uitzicht op het ‘haventje´ waar de schepen met zout geladen worden zijn nog twee originele Spaans/Ibicenc restaurants. Waarschijnlijk ontmoet je er niet onze voetballers, film of TV persoonlijkheden maar wat mij betreft is het er wel veel leuker en stukken goedkoper dan bij de dure blitse jetset beach-side restaurants aan het strand. Bij hostal restaurant ‘Mar y Sal’ heb ik nog met Sofia en enkele van haar vrienden een feestje gevierd! Het is er nu wel wat chiquer en duurder geworden, wat minder het geval is bij het restaurant er tegenover: ‘Can Masía’, waar je ook heerlijk van een lunch menuutje kunt genieten. Handig te weten, het is vlakbij de bushalte van de bus uit Ibiza stad.

Sa Caleta kazematten

Kazemat van Kustbatterij N-52

Zeevruchten en Kazematten

Authentieke Spaanse Chiringuitos (kleine strandeettentjes) waren vroeger regelmatig uitjes. “Kom op we gaan naar het strand” riep Sofia dan. Néé, niet op het zand liggen en zonnen maar lunchen met rosé betekende dat! Zo kwamen we ook eens bij Sa Caleta, en hoe kan het anders, ‘Restaurante Sa Caleta’. Uitzicht op het strand met imposante klifwand; het restaurant blijkt redelijk onveranderd, veelal bezocht door lokale clientèle en gespecialiseerd in vis en zeevruchten.

Alleen wat ik toen niet wist was dat het een kustgebied was met iets extra’s, één met historie! In 1940 was Kustbatterij N-52 hier gestationeerd. Deze basis was vooral voor de kust- en luchtbewaking van Ibiza stad tijdens de Tweede Wereld Oorlog. In 1956 werden nog reparaties uitgevoerd om twee kanonnen (type Vickers ) binnen de kazematten te redden omdat de klif begon af te brokkelen, maar uiteindelijk werd de militaire functie van de basis in 1962 opgeheven. De gebouwen zijn in verval geraakt, overgenomen door vandalisme en opgepimpt met graffiti. Naast diverse kazernegebouwen zijn ook bunkers te vinden die met elkaar zijn verbonden middels ondergrondse gangen. Veel privacy had je toen niet, de arme soldaten sliepen bij elkaar maar hurkten ook naast elkaar in wat nu de resten waren van een grote badkamer met allemaal plees op een rij.

Sa Caleta WC van de soldaat

De wc van de soldaat

Sa Caleta is al eeuwen een strategisch punt op het eiland: dichtbij deze kustbatterij liggen ook Fenicische ruïnes – een nederzetting uit de 8e eeuw voor Christus. Ongeveer 200 jaar later verlieten de Feniciërs deze locatie om Ibiza stad te stichten. Deze oude locatie bij Sa Caleta locatie behoort nu tot het UNESCO Werelderfgoed.

Cala dHort

Es Vedra en Es Vedranell – Cala d’Hort

Ufo’s, healing en verdwaalde postduiven

Een van mijn meest levendige herinneringen uit 1978 is wel Cala d’Hort. In mijn fantasie leek het heel ver rijden te zijn en op de terugweg zo’n steile helling waar de bejaarde Dyane nauwelijks meer omhoog kwam, laat staan na welvoorziene consumpties bij de lunch. Het verre valt reuze mee, de helling… ja die is nog steeds bochtig en erg steil! Al gauw komt het rotseiland ‘Es Vedra’ in zicht, de wolken slieren er dramatisch boven. Aan ieder uiteinde van de baai traditionele vissermans-boothuizen. Naast Es Vedra ligt het kleinere rotseilandje ‘Es Vedranell’. Beide eilanden zijn onbewoond en natuurreservaat. Door een hoge concentratie metalen en mineralen heeft het eiland een dusdanig hoog magnetisch veld; dusdanig dat men meent dat het de derde meest magnetische locatie op aarde is. Kompassen en mensen die er gevoelig voor zijn raken er door van slag. Niet alleen mensen, ook postduiven raken hun richtingsgevoel kwijt wanneer ze hierover vliegen! Bovendien zijn er verschillende mythen over Es Vedra. Naast dat men denkt dat het een van de laatste overblijfselen zou zijn van de verdronken civilisatie ‘Atlantis’, zijn er ook meer bovennatuurlijke ervaringen. Een 19e eeuwse Karmelieten priester zou tijdens zijn meditaties op het eiland mystieke openbaringen en ontmoetingen met onderaardse lichtwezens hebben gehad. Ook wordt beweerd dat het eiland een referentie punt is voor ufo’s. En nog opmerkelijker: er ‘zijn ufo’s gespot’! Spannend! Es Vedra is nog steeds erg verweven met spiritualiteit, magie en positieve ‘healing’ energie. Zelf ben ik van het meer tastbare, zoals de vaak indrukwekkende zonsondergangen en jawel ‘Restaurante El Carmen’ is er ook nog. Het restaurant net boven het strand met een reusachtige veranda die een fenomenaal uitzicht geeft op Es Vedra. Dat onder het genot van een rijkelijk gevulde paella, koele sangria of toch zoals vroeger met een fles rosé. En denk er om: wanneer het donker wordt moet je nog die weg omhoog en er is een terugtrekkend magnetisch veld…

De vakantie sluit ik fijn af op de finca veranda van mijn ouders, wij spelen nog een spelletje Liar Dice met een glaasje rosé. Het hippy gevoel en het Ibiza van toen heb ik terug kunnen vinden en ervaren, geweldige herinneringen! Jazeker, er zijn nog veel meer bijzondere hippe- aparte- en mooie stranden, prachtige ervaringen, pikante geheimen en insider tips. Die komen in mijn vervolg Ibiza blog. ¡Hasta pronto!

***************************

Dank aan mijn ouders Bert en Anneke Velthuis voor de ‘puntjes op de i‘ in dit blog.
Meer informatie over Ibiza via het Spaans Verkeersbureau Nederland> hier
Ingezonden voor de Proef Spanje Blogs 2015, 2e plaats in de Blogprijs Proef Spanje 2015

mireille strand

Mireille 1978 aan de kust van Ibiza

Sofia en Mireille 1978

Sofia en Mireille 1978

Salinas zoutman standbeeld

Standbeeld ter herinnering aan de Ibicenco zoutarbeiders van Pedro Hormigo 2007

Boatsheds Cala dHort

Typische bootschuren van het eiland – hier op Cala d’Hort

Piraten toren Salinas

Piratentoren bij Las Salinas strand

David Cameron Benirras

Britse Premier David Cameron met zijn Echtgenote in Benirras 2013

the road to san vicente

Richting San Vicente

rosado

Lege flessen rosado aan het strand….

Advertisements

One response to “Ibiza revisited

  1. Pingback: Tener hormigas en los pantalones | NyasaTells·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s